Υπερπαραθυροειδισμός: Μία συχνή ενδοκρινική νόσος με ποικίλες εκδηλώσεις

Home / Άρθρα / Ευρωκλινική Αθηνών / Υπερπαραθυροειδισμός: Μία συχνή ενδοκρινική νόσος με ποικίλες εκδηλώσεις

Υπερπαραθυροειδισμός: Μία συχνή ενδοκρινική νόσος με ποικίλες εκδηλώσεις

1) Τι είναι οι παραθυρεοειδείς αδένες και ποιος ο ρόλος τους?

Οι παραθυρεοειδείς αδένες είναι πολύ μικροί ενδοκρινείς αδένες που εκκρίνουν μία ουσία που καλείται παραθορμόνη (PTH) και η λειτουργία της είναι η διατήρηση των επιπέδων ασβεστίου στο αίμα σε φυσιολογικά επίπεδα.
Ο άνθρωπος έχει συνήθως τέσσερις παραθυρεοειδείς αδένες που εντοπίζονται στον τράχηλο, δύο σε κάθε πλευρά. Στο 13% των ανθρώπων υπάρχουν «υπεράριθμοι» αδένες πέντε ή έξι στον αριθμό, που εντοπίζονται στον τράχηλο ή ακόμα και εντός της θωρακικής κοιλότητας.

2) Τι ονομάζουμε υπερπαραθυρεοειδισμό και ποιες οι αιτίες του?

Μία περίπτωση διαταραχής της λειτουργίας των παραθυρεοειδών αδένων είναι ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός . Σε αυτή τη νόσο, ένας ή περισσότεροι παραθυρεοειδείς αδένες λειτουργούν αυτόνομα και παράγουν υψηλά επίπεδα PTH. Το αποτέλεσμα είναι η αύξηση των επιπέδων ασβεστίου στο αίμα σε επίπεδα μεγαλύτερα του φυσιολογικού (υπερασβεστιαιμία). Η υπερασβεστιαιμία μπορεί να προκαλέσει σημαντικές βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επιπλοκές.

Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός είναι η συχνότερη μορφή υπερπαραθυρεοειδισμού και συμβαίνει όταν ένας ή περισσότεροι παραθυρεοειδείς αδένες μεγαλώνουν περισσότερο από το φυσιολογικό (υπερπλασία) ή όταν ένας αδένας αποκτά αυτονομία και υπερλειτουργεί (αδένωμα). Ο καρκίνος των παραθυρεοειδών αδένων είναι άλλη μία αιτία υπερπαραθυρεοειδισμού αλλά ευτυχώς είναι πολύ σπάνιος.

3) Πόσο συχνός είναι ο υπερπαραθυρεοειδισμός?

Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός είναι συχνή νόσος, η τρίτη συχνότερη ενδοκρινοπάθεια μετά τον σακχαρώδη διαβήτη και τις θυρεοειδοπάθειες και η συχνότητα του στο γενικό πληθυσμό είναι 1-2 ασθενείς στα 1000 άτομα πληθυσμού. Όμως καθώς η συχνότητα του υπερπαραθυρεοειδισμού αυξάνεται με την ηλικία και είναι 2-3 φορές μεγαλύτερη στις γυναίκες φτάνει να προσβάλει περίπου 4 γυναίκες στις 1000 άνω των 60 ετών.

 

4) Ποια είναι τα συμπτώματα του υπερπαραθυρεοειδισμού?

Περίπου το 80% των ασθενών με υπερπαραθυρεοειδισμό έχουν ελάχιστα ή καθόλου συμπτώματα και η διάγνωση του υπερπαραθυρεοειδισμού γίνεται σε τυχαίο βιοχημικό έλεγχο όπου ανιχνεύεται η αυξημένη τιμή ασβεστίου (υπερασβεστιαιμία).

Παρόλα αυτά, μερικές φορές αναφέρονται ορισμένα άτυπα συμπτώματα που πιθανώς σχετίζονται με τα αυξημένα επίπεδα ασβεστίου όπως:

  • Αρθραλγίες
  • Αδυναμία
  • Καταβολή
  • Ανορεξία
  • Ήπια κατάθλιψη
  • Αδυναμία συγκέντρωσης

Οι ασθενείς με υπερπαραθυρεοειδισμό γίνονται όλο και περισσότερο συμπτωματικοί με την αύξηση των επιπέδων ασβεστίου και ΡΤΗ, οπότε πιθανώς να παρατηρηθεί σημαντική ελάττωση της όρεξης, ναυτία, δυσκοιλιότητα, πολυδιψία και πολυουρία.

Συμπληρωματικά, ένα άτομο μπορεί να αναπτύξει:

• Ελαττωμένη νεφρική λειτουργία καθώς τα αυξημένα επίπεδα ασβεστίου επηρεάζουν τη λειτουργία των νεφρών
• Νεφρολιθίαση (πέτρες στα νεφρά) – Με την αύξηση των επιπέδων ασβεστίου στο αίμα, οι νεφροί απεκκρίνουν περισσότερο ασβέστιο στα ούρα και με αυτό τον τρόπο προκαλείται νεφρολιθίαση
• Οστική νόσος (οστεοπενία-οστεοπόρωση)- Καθώς το ασβέστιο λαμβάνεται από τα οστά, η οστική πυκνότητα μπορεί να ελαττωθεί και αυξάνεται ο κίνδυνος κατάγματος
• Ρευματολογικά συμπτώματα λόγω της επασβέστωσης του χόνδρου στους καρπούς και τα γόνατα
• Διαταραχές σε άλλα στοιχεία όπως χαμηλά επίπεδα φωσφόρου και ελαφρώς αυξημένα επίπεδα μαγνησίου

 

5) Πως γίνεται η διάγνωση του υπερπαραθυρεοειδισμού?

Στις ημέρες μας με την ευρεία χρήση αυτόματων αναλυτών και τον από ρουτίνας προσδιορισμό των επιπέδων ασβεστίου στο αίμα η διάγνωση του υπερπαραθυρεοειδισμού συνήθως ξεκινά με την ανεύρεση υψηλής τιμής ασβεστίου σε ασυμπτωματικούς ασθενείς.
Ο ενδοκρινολόγος στην συνέχεια θα επιβεβαιώσει μέσω κατάλληλων αιματολογικών εξετάσεων (κυρίως ασβέστιο και παραθορμόνη ορού) την διάγνωση και μέσω απεικονιστικού ελέγχου (υπερηχογράφημα ή/και σπινθηρογράφημα παραθυρεοειδών) τον εντοπισμό του προβλήματος.

 

6) Πως αντιμετωπίζεται ο υπερπαραθυρεοειδισμός?

Η οριστική θεραπεία του πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού είναι η αφαίρεση του παθολογικού παραθυρεοειδικού ιστού με εγχείρηση που στις περισσότερες περιπτώσεις , ειδικά όταν διενεργείται από χειρουργούς με εξειδίκευση και εμπειρία στην χειρουργική των ενδοκρινών αδένων, οδηγεί στην ίαση. Αξίζει να σημειωθεί πάντως πολλοί ασυμπτωματικοί ασθενείς δεν χρειάζονται επέμβαση.

Σε ασθενείς που χρειάζονται θεραπευτικής παρέμβασης αλλά δεν επιθυμούν να χειρουργηθούν ή υπάρχει αντένδειξη χειρουργικής επέμβασης υπάρχει στις ημέρες μας και αξιόπιστη θεραπεία με λήψη δισκίων από του στόματος για την αντιμετώπιση του υπερπαραθυρεοειδισμού

Μπεθάνης Σωτήριος, Επιμελητής Ενδοκρινολόγος, Ευρωκλινική Αθηνών
  • Share This

Privacy Settings saved!
Ρυθμίσεις απορρήτου

Όταν επισκέφτεστε έναν ιστότοπο, μπορέι να αποθηκεύει ή να ανακτά πληροφορίες από τον φυλλομετρητή σας, κυρίως με την μορφή των cookies. Ρυθμίστε τις προσωπικές επιλογές σχετικά με τα cookies εδώ.

Τα απαραίτητα cookies βοηθούν στο να γίνει χρηστική μία ιστοσελίδα, επιτρέποντας βασικές λειτουργίες όπως την πλοήγηση και την πρόσβαση σε ασφαλείς περιοχές της ιστοσελίδας. Η ιστοσελίδα δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά χωρίς αυτά τα cookies.

  • wc_cart_hash_#
  • wc_fragments_#

Απορρίψη όλων των υπηρεσιών
Δέχομαι όλες τις υπηρεσίες
Privacy Settings saved!
Ρυθμίσεις απορρήτου

Όταν επισκέφτεστε έναν ιστότοπο, μπορέι να αποθηκεύει ή να ανακτά πληροφορίες από τον φυλλομετρητή σας, κυρίως με την μορφή των cookies. Ρυθμίστε τις προσωπικές επιλογές σχετικά με τα cookies εδώ.

Τα απαραίτητα cookies βοηθούν στο να γίνει χρηστική μία ιστοσελίδα, επιτρέποντας βασικές λειτουργίες όπως την πλοήγηση και την πρόσβαση σε ασφαλείς περιοχές της ιστοσελίδας. Η ιστοσελίδα δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά χωρίς αυτά τα cookies.

  • wc_cart_hash_#
  • wc_fragments_#

Απορρίψη όλων των υπηρεσιών
Δέχομαι όλες τις υπηρεσίες